Op 14 februari 1998 kwam hij in m’n leven, een klein zwart pluizig katertje, toen enkele maanden oud. Speels en een tikje ondeugend, maar vooral met een hartje van goud. Herkenbaar aan een gitzwarte vacht met hier en daar wat witte plukken, een klein wit vlekje op z’n neus en slechts één ‘antenne’ op zijn koppie. Mijn lieve kater Micky.

17 jaar, 11 maanden en 3 dagen later heeft hij me verlaten. Bijna de helft van mijn leven was hij bij me. Vrat hij planten aan, genoot hij als hij in de zon op de tuinbank lag, gek op snoepjes en soezen op schoot. Als hij in de slaapkamer kwam (waar hij niet mocht) kondigde hij zichzelf altijd aan en ondanks dat hij inmiddels al een poosje ziek was, liep hij me tijdens het klussen van de afgelopen maand nog voortdurend voor de voeten. Nieuwsgierig als altijd.

Micky had suikerziekte en omdat ik er op zijn leeftijd niet meer aan wilde beginnen om hem twee keer per dag dwars te zitten met een injectienaald, heb ik speciaal diabetesvoer gekocht, maar besloot ik verder de natuur haar gang te laten gaan. Sneller dan verwacht was het moment daar dat mijn lieve katertje z’n laatste adem uitblies. De laatste dagen zag ik hem snel achteruit gaan en vanmorgen rond kwart voor tien was het dan zover. Het was alsof hij had gewacht tot ik weer bij hem was, dat ik hem een laatste keer in mijn armen kon houden.

161013-ester-micky-01

Op het moment dat ik na een vrij brakke nacht door herhaaldelijk waken wakker was en gelijk de woonkamer in kwam, ademde hij onregelmatig. Ik wikkelde hem in zijn favoriete fleecedeken met een afbeelding van Mickey Mouse met Mickey in grote letters (weliswaar een e teveel, maar toch) en ging met hem op de bank zitten. Nog geen tien minuten later was het gebeurd.

Mijn moeder bood aan om hierheen te komen en ondanks dat ik eerst heel stoer zei dat het niet nodig was, ben ik toch erg blij dat ze is gekomen. Ik belde een huisdierencrematiebedrijf en 40 minuten later arriveerde iemand daarvan die hem meenam, samen met zijn dekentje. De Mickey Mouse deken zal worden uitgewassen en aan een dierenambulance gegeven, ook een mooi doel.

Ik ben er verdrietig om, maar ook blij dat hij op een mooie manier is gestorven en niet geleden heeft. Ik gun elk dier niet alleen een waardig leven, maar ook een waardig einde. Het is toch een dier wat heel wat jaren deel uitmaakte van mijn leven. Hij maakte drie verhuizingen mee, zag me in alle denkbare gemoedstoestanden en wist me altijd tot rust te brengen als hij zijn warme lijfje op schoot parkeerde, was gek op vla maar haatte yoghurt, vormde een twee-eenheid met zijn witte hondenvriendje Bas en hield graag alles in de gaten vanuit de vensterbank.

De foto hieronder maakte ik op dierendag. Ik had al heel lang de wens om mijn drie huisdieren samen op de foto te zetten maar omdat het lastig zou worden, daar nooit werk van gemaakt. Nu was de tijd vond ik en ondanks dat het gewoon maar een iPhone foto is, ben ik blij dat ik hier nog in ben geslaagd. Inmiddels zijn we precies tien dagen verder en is hij er gewoon niet meer. Rare gedachte. De foto van Micky en mij samen maakte ik vannacht rond 3 uur.

161004-bas-micky-molly

Rust zacht lieve Micky…