Onlangs had ik ’s avonds opeens wat energie over en besloot ik om acht uur nog even op de fiets te stappen. Heerlijk dat ’t weer zo lang licht is. Ik reed over de dijk naar Vuren en ontdekte een pad waar ik nog niet eerder was geweest. Nu heb ik nogal een voorliefde voor leuke paadjes, dus besloot ik eens een kijkje te nemen.

Ik kwam na over een stuk gras gehobbeld te zijn, uit bij een ministrandje waar het water heel laag stond. Meterslang bijna spiegelglad zand, met op de achtergrond de al ondergaande zon. Ik zag helemaal voor me wat voor gave foto dat op zou leveren als ik m’n fiets daar zou neerzetten, dus speurde ik het strandje af op zoek naar een geschikte steen om de standaard op te zetten, zodat de fiets niet om zou vallen.

Steen gevonden, standaard erop en… toen stond ik opeens tot aan m’n enkels in het water. De vloed kwam op. Shit! Toch moest en zou ik die foto daar maken. Ik zocht een nieuwe steen omdat de vorige inmiddels weggespoeld was en stond nog een keer of drie in het water. Koud was het gelukkig niet, al was het wel een beetje zonde van mijn Nikes. Maar als ik eenmaal iets in m’n kop heb, laat ik me nergens door weerhouden.

Ruim 20 minuten verder had ik het voor elkaar, wát een plaatje! Mijn geliefde Cube mountainbike in het rood/oranje licht van de ondergaande zon, spiegelend in het laagje water op het strand, achtergebleven na weer een nieuwe golf. Ik vind ‘m mooi!

Nadat ik mijn tochtje vervolgde, kwam ik nog langs een verlaten vuurtje op het strand, de oude steenfabriek in Vuren en een stel nieuwsgierige koeien. Ik zie altijd de gekste dingen tijdens mijn fietstochtjes en dat maakt het juist zo leuk! Deze foto maakte ik overigens met m’n iPhone.