De eerste “Leven als VIP” column. Spannend! Nadat m’n artikel over fotograferen met een visuele beperking zo verbazingwekkend goed werd ontvangen met een stroom aan reacties, retweets en vermeldingen op de site van Oogvereniging en de Facebook-pagina van het Oogfonds, besloot ik dat ik daar meer mee wilde doen en in mijn hoofd ontstond het idee voor een serie columns. Maar dan niet zo heel persoonlijk en serieus allemaal, maar meer op een grappige wijze.

De bibliotheek

De bibliotheek. Niet direct een instantie die je, in combinatie met een slechtziende, meteen zou associëren met frustratie, books from hell, hoofdpijn-aanvallen en ander leed. Want ze hebben er toch grootletter-boeken? Je kunt hulp vragen aan een medewerker en een béétje moderne bieb heeft zelfs luisterboeken. Genoeg om iemand met een beperkt zicht stralend van geluk de bibliotheek weer uit te laten fladderen, zou je zeggen. Niets is minder waar.

Kijk, ik hou nu eenmaal van lezen en dan bedoel ik dus boeken. Niet de krant, een verdwaalde TV-gids (there’s an app for that) of de GAMMA-folder. Ik wil een echt boek met een kaft en minstens honderdzestig bladzijden. Ik vind het geldverspilling om mijn centen uit te geven aan boeken die ik maar één keer lees en wat doe je dan? Juist, je neemt een abonnement op de bieb.

boeken

Maar dan… Dat moment dat je per se een bepaalde titel wilt lenen die eindelijk niet uitgeleend is en op de onderste plank schijnt te staan. Met mijn onvermogen om icoontjes of tekst vanaf een afstand groter dan 10 cm te kunnen lezen, houdt dat in dat ik praktisch al mijn lichaamsfuncties moet aanspreken om mezelf als een mislukte Houdini op de grond te wurmen, om de onderste plank te scannen. Om er vervolgens achter te komen dat het ver@#$%$ boek er niet eens staat!

Het personeel uit onze bieb lijkt voorouders te hebben uit Spanje of Zuid Amerika en ondanks dat Spaans in de verste verte niet hun voertaal lijkt te zijn, leven ze het motto “mañana, mañana” wel degelijk na. Om iemand zover te krijgen je te helpen, duurt even en meestal niet van harte.

Gek genoeg voel ik me dan ook nog eens schuldig, terwijl ik werkeloos toe sta te kijken wanneer een medewerker zuchtend complete boekenplanken natrekt om ook te concluderen dat het boek verdwenen is, wat ze de naam “Bermudabieb” al heeft opgeleverd.

Als ik heel veel geluk heb, staat het boek in kwestie op een verkeerde plek of ligt het nog ergens in een kantoortje te zwemmen. Voor een goed ziend mens al niet prettig om op deze manier je leesvoer bij elkaar te moeten sprokkelen, voor mij een drama.

Inmiddels trek ik meestal een uur uit voor een bibliotheekbezoek en als ik een boek moet hebben op plank A en deze daar niet staat, begin ik vast met bekijken van alle andere boeken op plank A, wat niet nodig zou hoeven zijn. Als ik pech heb, en dat gebeurt nogal eens, is het boek zelfs door het personeel onvindbaar.

Gelukkig staat er altijd genoeg ander leesbaars om mijn dorst te lessen en ben ik altijd maar wat blij als ik weer kan ontspannen met een boek en een kop thee. Grootletter-boeken of Daisy-spelers zullen ze aan mij niet slijten, maar een beter geordend systeem en beter gemotiveerd personeel, zouden het bibliotheekbezoek van een VIP een heel stuk veraangenamen!