Liever had ik dit item betiteld als “New in: iPad Air” of nog beter: Mijn nieuwe iPad!”. Maar helaas, het mocht niet zo zijn. Mijn iPad Air, waar ik zo lang naar verlangd heb en een jaar voor gespaard, is maar één dag van mij geweest. Iets meer dan 24 uur. “Dat heb ik weer”, was het eerste wat ik dacht, toch wilde ik niet al te negatief worden, het is maar een iPad…

Ik denk dat iPads naar me gelonkt hebben sinds ik in 2011 m’n eerste iPhone had en ik gemerkt heb hoe fijn ik producten van Apple vind. Ik ben sowieso een gadget-liefhebber. Alleen dan één met een lege portemonnee, dus het aantal gadgets blijft beperkt tot mijn iPhone, iPod Shuffle en natuurlijk mijn camera. Maar zo’n iPad, och wat wilde ik die graag!

In eerste instantie was het één van de dromen die ik had. Dromen die nooit uit zouden komen. Omdat ze onmogelijk waren en ik er geen geld voor (over) had. Maar vorig jaar begon het wel erg te kriebelen en nadat ik begin mei een gat had geslagen in m’n spaargeld voor de Canon EOS 700D, begon ik gelijk met sparen voor de iPad, het moest er nu toch eens van komen!

Voor m’n verjaardag kreeg ik geld en het doel kwam dichterbij. Inmiddels had ik genoeg en nu er een actie was bij Dixons waarbij ie iets goedkoper was, ging ik mijn m’n slaan. Dinsdagmiddag 28 januari om 12:30, was ik de trotse eigenaar van een iPad Air. Zo blij dat ik was! Ik vervoerde mijn nieuwe aanwinst uiterst voorzichtig, maar kon thuis niet direct aan de slag, omdat ik opgehaald werd om naar de verjaardag van m’n moeder te gaan.

iPad Air

‘s Avonds de doos uitgepakt en aan de slag. Wat een mooi ding. En wat een mooie cover had ik van m’n moeder voor m’n verjaardag gekregen! Gaandeweg merkte ik ook iets minder moois op: Ik kreeg steeds meer moeite met lezen en had continue de neiging om weg te kijken.

Toen ik op een gegeven moment iets op internet moest opzoeken, pakte ik m’n iPhone, terwijl Chrome al lang en breed op de iPad stond. Ik werd duizelig, zag vlekken en kreeg uiteindelijk hoofdpijn. Ik zette de iPad uit en legde hem weg. Ik was moe, daar zou het vast van komen!

Toch zat ‘t me niet lekker, ik was ‘s nachts om de haverklap wakker en droomde er zelfs van. ‘s Morgens durfde ik de iPad bijna niet te pakken, bang dat ‘t niet de vermoeidheid was geweest. Mijn voorgevoelens werden bevestigd: Hetzelfde na een minuut of tien. Helderheid nog een stuk lager gezet, tekst vergroot. Allemaal geen verschil.

Dankzij de iPad ontdekte ik wel wáár het nu precies door komt. Ik ken andere slechtzienden die een iPad hebben en nergens last van. Waarom ik wel? Toen ik wat met de camera zat te klieren en ie op ‘selfie-stand’ stond, zag ik mijn ogen van dichtbij. Het eerste wat me opviel was dat mijn pupillen als een Duracell-konijn bewogen. Alsof ze veranderd waren in een kermis-attractie. Mijn nystagmus, maar dan erger dan anders. Toen wist ik dus waar het door kwam.

Nystagmus is een zeldzame oogafwijking en houdt in dat je pupillen altijd bewegen. Daar heb ik normaal eigenlijk nooit last van, maar als ik ergens naar kijk waar eveneens een trilling in zit, gaat dat elkaar tegenwerken en ontstaat er een soort kortsluiting in mijn hoofd. En die laat zich voelen zeg maar. Dat verklaart waarom ik er wel last van heb en de meeste andere slechtzienden niet.

Ik werd wanhopig. Wat moest ik doen! Terugbrengen? Andere iPad kopen? En welke dan? En zou ik dan niet hetzelfde probleem hebben? En die hoes die ik gekregen had? Kon die nog wel terug? Ik vond ‘m zo mooi, ik wilde de iPad ook niet wegdoen. Hij was van mij! Zou ik ‘m überhaupt wel kunnen terugbrengen en geld terugkrijgen? Zoveel vragen en geen enkel antwoord, daar heb ik blijkbaar iets mee: onbeantwoorde vragen.

Ik belde m’n moeder en besloot haar raad op te volgen. Als ik eerlijk was, moest ik toegeven dat ik best wist dat dit niet een kwestie van wennen is. Ik heb dit vaker gehad bij andere tablets en zelfs computerbeeldschermen. Zoiets gaat niet over. Ik besloot de iPad te resetten, het scherm op te poetsen, de boel in te pakken en terug te brengen naar Dixons.

Daar werd ik gelukkig goed geholpen door een heel vriendelijke en begripvolle jongen. Ondanks dat er een dame rondliep die duidelijk andere plannen had dan geld teruggeven, wilde hij dat wél doen. Op de bon stond ook dat het kon. Behalve met iTunes cards, beltegoed en software. Daar viel dit niet onder. Ik kreeg m’n geld terug, kocht als een schrale troost donuts bij AH en fietste verdrietig in mijn veel te dunne jurkje in de snijdende kou naar huis.

Thuis kon ik aan weinig anders denken. Het is maar een iPad, een stukje techniek, gemaakt van glas en metaal. Waarom dan zo verdrietig. Maar het gaat om ‘t idee. Als je ergens zó naar uitkijkt en er ook al zo lang naartoe leeft en dat ‘t dan gewoon niet gaat, omdat je van die klote ogen hebt, dan baal je gewoon. En niet zo’n klein beetje ook!

Toch waren er ook fijne dingen. Eerst de kranten-artikeltjes waar leuk op gereageerd werd en ‘s avonds R. gezien en geloof ‘t of niet, ik werd spontaan een stuk rustiger en voelde me echt beter! Opvallend was dat ik nog geen half uur eerder op Twitter het citaat “Life is about compensating and keeping your balance” plaatste. Daar geloof ik ook echt in. Dat ‘t soms ook van buitenaf werkt, bleek nu wel weer. Bijzonder dat soort dingen. Dankbaar ben ik daarvoor.

Het was dus ronduit een aparte dag te noemen, met uiteenlopende stemmingen.
Bij deze een lijstje met de voordelen van het NIET hebben van een iPad…

  • Geld over / Spaarpotje voor iPhone 5S
  • Donuts eten zonder schuldgevoel
  • En gelijk calorieën verbranden met een half uurtje fietsen
  • Niet bang hoeven zijn dat mijn kat m’n iPad op de grond gooit, of dat ie gestolen wordt
  • Alle foto’s / bestanden / apps op één plek en niet op twee
  • Geen aparte schoudertas te hoeven zoeken of kopen om iPad in te vervoeren
  • Zelfs op m’n kop nog kunnen appen of foto’s bewerken. iPhone is toch nét iets mobieler
  • GEEN HOOFDPIJN!!

De helft is gekkigheid natuurlijk, maar ik ben er wel voorstander van om dingen te converteren of compenseren. Onlangs leerde ik hoe ik liefde om kon zetten in iets anders. Verdriet omzetten in iets productiefs, is een goede manier om het te verwerken.

Je bent er op een andere manier mee bezig en dat werkt! Vallen, opstaan en doorgaan. En vooral doorgaan is het belangrijkst. Nu klinkt dat wat zwaar op de hand in de context van mijn ex-iPadje, maar het idee is hetzelfde.

Wat was jouw laatste “Ik heb ook altijd pech” ervaring?