De oplettende lezer is het tussen de regels door waarschijnlijk wel opgevallen dat het de laatste tijd niet zo lekker met me gaat. Ik schreef op 19 november nog een blogpost over gevolgen van leven met een angststoornis, maar had niet kunnen vermoeden dat die angst me zo in z’n greep zou krijgen, dat ik me inmiddels al ruim anderhalve week niet meer ‘normaal’ heb gevoeld.

Ik hou er niet van om te klagen en ik vind van mezelf al vrij snel dat ik zeur en anderen lastig val met mijn problemen. Daardoor hou ik het meeste voor mezelf, enkel zodat niemand last van me heeft. Echt gezond is dat natuurlijk niet.

Praten is nog altijd één van de meest heilzame dingen wanneer je slecht in je vel zit. Mijn blog gebruik ik doorgaans ook liever niet als uitlaatklep, maar omdat ik weet dat veel bezoekers graag persoonlijke verhalen lezen en ook willen weten hoe het mij vergaat, vond ik dat ik er toch wel een tekstje aan kon wijden.

Ondanks dat ik het niet graag toegeef, zit ik al een tijd slecht in m’n vel. Als ik geen last had van m’n ziektefobie, werd ik wel geplaagd door een piekende onzekerheid over mijn uiterlijk (de BDD die opspeelt) wat soms zelfs driftbuien tot gevolg had.

Ik ben niet alleen iemand die niet makkelijk emoties toont, maar driftbuien of ander hysterisch gedrag (ik vind iets al snel hysterisch), dat is al helemáál niks voor mij. Ik maakte me er wel wat zorgen om, maar schoof het af als iets van tijdelijke aard. Waait wel over. Ik ben veel te nuchter voor dit soort onzin!

quote-be-patient

Het was ergens eind november dat ik merkte dat ik echt dingen uit mijn handen voelde glippen. Ik was continue bang, had neerslachtige en zelfs naar depressief-neigende gedachten, ik genoot niet meer zo van dingen, at nog amper, ging zelfs niet meer wandelen en voelde me intens klote.

Vanaf dat moment leek mijn angst voor kanker in een soort stroomversnelling te raken. Ondanks dat ik in de afgelopen twee weken vier keer bij de huisarts heb gezeten (wat ik ook al te gênant voor woorden vind), wilde de geruststelling en de rust maar niet komen en werd ik juist steeds onrustiger en banger.

En dan zijn er de paniekaanvallen. Dagelijks. Om gek van te worden. Ik heb ze wel eerder gehad (altijd gerelateerd tot mijn angst, daarbuiten nooit), maar die had ik hooguit twee keer per jaar en alleen als ik echt, écht iets gevoeld had waarvan ik zeker wist dat het er niet hoorde.

Bijvoorbeeld toen ik in 2012 een knobbeltje in mijn borst voelde wat er inderdaad niet hoorde, maar wat gelukkig een onschuldig vetbultje bleek te zijn. Momenteel krijg ik al een paniekaanval als ik bij toeval iets aanraak waar ik een knobbel denk te voelen. Eigenlijk schaam ik me ervoor dit te schrijven, want ik ben vreselijk bang dat mensen me voor ‘gek’ verslijten.

Angst doet hele rare dingen met je hoofd, in elk geval wel met het mijne! Het schakelt mijn relativeringsvermogen compleet uit en het meest irritante is misschien nog wel dat de angst sneller is dan mijn gedachten. Hoe dat werkt? Op het moment dat ik iets denk te voelen slaat de angst als een bom in, nog voor ik gedacht kan hebben dat het niks voorstelt of dat het er al veel langer zit. Dingen relativeren en mezelf geruststellen werkt dan dus ook niet meer.

emotie

Afgelopen donderdag ben ik weer naar de huisarts geweest, dit keer met als doel om een plan van aanpak te maken. Ik was het zó zat! Het enige voordeel van de hele dag bang en onrustig zijn en telkens geveld worden door paniek, is dat je steeds kernachtiger gaat denken. Wat is het ergste? De paniekaanvallen. Hoe kan ik die voorkomen? Dat idee dus.

Ik heb inmiddels zelf al bepaalde regels ingelast die voorzichtig vruchten af beginnen te werpen. Daarnaast heb ik met de huisarts kortgesloten dat er voorlopig elke week een afspraak wordt gemaakt, zodat ik niet steeds door die schaamte heen hoef om wéér te bellen en ook de rust heb dat wanneer ik weer iets voel, ik weet dat ik binnen afzienbare tijd ernaar kan laten kijken.

Dat geeft inderdaad rust, maar ik merk er ook een ander voordeel van. Dat ik mezelf dwing om het te laten rusten, omdat ik er niet dagenlang last van wil hebben. Eerder stond mijn leven als het ware stil zolang ik niet naar de huisarts was geweest, nu merk ik dat ik iets waarvoor ik bang was of door in paniek raakte, vrij snel kan laten vallen.

Binnen 24 uur is de ergste dreiging weg. Het is zelfs al zo dat ik moest nadenken waarvoor ik zondag en maandag ook alweer aan het panikeren was. Dat geeft voor mij ook de bevestiging dat ik mijn angstgedachten niet kan vertrouwen. Ze zijn zo inconsequent en onbetrouwbaar!

Ik praat er ook veel over. Met mijn moeder maar ook met een goede vriend. Praten helpt me niet van de angst af, maar het kan wel verlichten. De schaamte wordt naar hen toe ook minder. Daarnaast knok ik heel hard om hier bovenop te komen.

De kans is groot dat ik medicatie zal moeten gaan slikken, al hoop ik ergens dat ik er op eigen kracht bovenop kan komen. Maar het is zwaar. Ik ben de hele dag door bezig om de angst buiten de deur te houden, ongeacht waar ik ben of waarmee ik bezig ben. Alleen in de late uren zakt het tot een niveau waardoor ik een beetje tot rust kan komen.

De ironie is dat dat ook de tijd is dat ik naar bed moet. Doordat ik elke dag minstens het dubbele van energie verbruik dan normaal door de hoge spanning, ben ik ‘s avonds ook erg moe en kan ik het naar bed gaan meestal dus ook niet lang rekken.

quote-possible-able

Ik heb op het moment dus geen idee hoe het zal gaan. Hoe ik me binnen een week zal voelen of over een maand. Wel geeft het me wat rust dat er een soort vangnet is gecreëerd in de vorm van wekelijkse afspraken bij de dokter en de regels die ik mezelf heb opgelegd.

Ondanks dat ik in het voorjaar al therapie heb gehad hiervoor en zó ontevreden was dat ik er niet nog een keer aan wilde beginnen, heb ik in overleg met de huisarts besloten alsnog therapie te gaan doen, maar dan tweedelijns, wat inhoudt dat dit een intensievere therapie gaat worden.

Omdat er bij dat soort instanties vaak wachtlijsten zijn, is het niet zeker of ik voor het eind van dit jaar nog terecht kan. Eind van deze week hak ik ook de knoop door of ik aan medicatie ga beginnen of niet. De dokter denkt dat het wel beter is, maar ik mag de beslissing zelf maken.

Het klinkt misschien raar, maar juist nu ik het moeilijk heb en mijn leven écht niet zo leuk is, vind ik het nóg belangrijker om toch mijn ogen continue open te houden voor leuke en fijne dingen, om naast het negatieve van de hele toestand ook oog te houden voor leuke gebeurtenissen en dingen die misschien al wat beter gaan, al is het verschil minimaal.

Zo was ik zaterdag ontzettend blij en trots dat ik voor het eerst in een week geen paniekaanval heb gehad. Dat ik er zondag wél één had, deed daar gelukkig nauwelijks afbreuk aan. Die dag zonder, pakte niemand mij nog af!

Ik probeer het goede van dingen te blijven zien en ondanks dat ik het vertrouwen in hoofd en lichaam grotendeels ben kwijtgeraakt, hou ik me eraan vast dat ik er weer bovenop kom en dat het niet voor het eerst is dat ik moeilijke dingen of periodes in mijn leven meemaak en dat ik flexibel en sterk genoeg ben om ook dit weer te overwinnen. De wilskracht is er in elk geval, dat is misschien wel het belangrijkste aspect!

Heb jij ook weleens een moeilijke periode in je leven meegemaakt?
Als je wilt, mag je er wel wat over vertellen in je reactie.