Weer een nieuwe editie van de 30 Day Blog Challenge. Ik ben vorige week al begonnen met het schrijven hiervan, dus dat gaat weer de goede kant op. De vraag die ik deze keer zal beantwoorden is wat ik belangrijk vind in het leven. Niet helemaal terug te leiden uit de titel, maar ik kon geen andere pakkende tekst bedenken die hierop van toepassing was.

Genieten

Misschien zo cliché, maar ik vind genieten belangrijk. Ik heb misschien geen vriend, geen baan en dus niet al teveel centen op de bank, geen designerkleding, een eigen huis of veel vrienden, maar ik vind dat dat stuk voor stuk geen voorwaarden zijn om een gelukkig leven te kunnen leiden en van dingen te kunnen genieten. Enfin, ik heb het daar al eens eerder over gehad. Genieten houdt voor mij in dat ik mijn ogen altijd open heb voor de schoonheid van het leven.

Of dat is dat ik mezelf toesta iets lekkers te eten, fotogenieke bloemen spotten bij m’n moeder of een verkwikkende wandeling door de natuur. Zelfs nu ik al twee maanden in een wat minder fijne periode van mijn leven beland ben, vind ik het des te belangrijker om nog steeds mijn ogen open te houden, want als je geen oog meer hebt voor lichtpuntjes, wordt het al snel erg donker!

Eerlijkheid

Ik heb, om het maar even cru uit te drukken, ontzettend de schurft aan oneerlijke mensen. Liegen en bedriegen vind ik wel zó vreselijk! En dan is er ook nog de categorie die het stiekem doet en waar je dan pas later achter komt. Spreek de waarheid, hoe pijnlijk ook.

Wees oprecht, gun een ander het om te weten waar ze aan toe zijn, waar het ook over gaat. Ik lieg zelf eigenlijk zelden of nooit, hooguit een leugentje om bestwil, maar zelfs dat komt nauwelijks voor en als het al gebeurt, is dat om iets onschuldigs.

Ik ben zelf goudeerlijk, als ik zo vrij mag zijn om dat te zeggen, soms misschien iets té eerlijk, want de combinatie eerlijk én direct zijn, levert soms weleens pijnlijke momenten op voor andere mensen. Dat is overigens nooit met verkeerde bedoelingen, maar meer een kwestie van ongelukkig gekozen woorden of slechte timing.

Onafhankelijk zijn

Voor de meeste mensen denk ik niet een heel grote voorwaarde om een prettig leven te kunnen leiden, maar voor mij dus wel. Als je net als ik, een beperking hebt waardoor je bepaalde dingen gewoon niet kunt zoals bijvoorbeeld autorijden, is het belangrijk om toch zoveel mogelijk zelf te kunnen doen. Voor mij betekent dat dus ook volledig functioneren zonder de tussenkomst van hulpmiddelen. Ik kan prima zonder, ik weet niet beter en ik wil het ook gewoon niet.

Ik heb door de jaren heen wel gemerkt dat ik één van de weinige slechtzienden ben met een dergelijke grote oogafwijking die zó onafhankelijk is. Dat is overigens geen sneer naar anderen toe, maar meer een kwestie van wat wil je zelf. Ik vind onafhankelijk zijn enorm belangrijk en dat geldt ook voor dingen buiten mijn slechte ogen om.

Ik vind het fijn dat ik in mijn eentje een huishouden draaiende kan houden, dat ik eventuele klusjes in huis zelf op kan knappen en dat ik vrijwel nooit hulp nodig heb van andere mensen. Hulp vragen voelt stiekem toch altijd een beetje als falen, al weet ik dat het bij anderen echt niet zo over zal komen als ik ze iets vraag.

Bas in een doos

Huisdieren

Iets wat niet helemaal past in de rest van het lijstje, maar toch wel erg belangrijk voor mij. Ik ben grootgebracht met huisdieren. Wij hadden vroeger meerdere honden, een kat en zelfs een kanarie. Ik ben altijd dieren gewend gewest en ondanks dat het nogal overdreven klinkt om te zeggen dat ik niet zonder kan, komt het daar wel op neer.

Toen ik in 1997 ging samenwonen kwam er al snel een kat in huis en een jaar later volgde nummer twee (Micky en Molly, ik heb ze nog steeds). Ik woonde in 2004 koud een half jaar op mezelf in mijn huidige woning, toen Bas zijn intrek nam in mijn huis. Ik moet gewoon beesten om me heen hebben.

Schrijven

Never underestimate the power of words! Schrijven vormt eigenlijk een soort rode draad door mijn leven. Ik begon al op heel jonge leeftijd met het vol pennen van dagboeken en ondanks dat ik toen nog niet op de hoogte was van de helende werking van dingen van je afschrijven, heeft het uiteindelijk wel die functie gehad.

Mijn schoolgaande jeugd was tenslotte niet de meest leuke omdat ik jarenlang gepest en buitengesloten werd. Ook later bleef ik schrijven. Mailtjes naar vrienden en enkele vriendinnen en sinds 2002 mijn eigen blog, waar mijn schrijfsels in eerste instantie meer dagboekfragmenten dan echte blogposts waren.

Nog steeds schrijf ik veel, buiten m’n blog om. Ik heb een paar mensen met wie ik op regelmatige basis e-mail contact onderhoud en ik schrijf heel persoonlijke kwesties of gevoelens waarmee ik in de knoop zit ook op in een soort digitaal dagboek, wat verder nooit iemand te lezen krijgt.

Ondanks dat schrijven geen wondermiddel is, werkt het toch wel goed. Alles wat je opschrijft is je hoofd uit en het kunnen visualiseren van de dingen die zich eerst alleen in je hoofd afspeelden, werkt erg verhelderend. Ik kan het iedereen aanraden!

Wat vind jij belangrijk in het leven?