Uh-oh! Volgens mij ben ik vorige week weer eens wat vergeten hoor! Anyways, dit keer een nieuwe vraag van de 30 dagen blog challenge. Ik ben inmiddels de tel compleet kwijtgeraakt, dus weet niet meer nummer hoeveel dit is, maar dat maakt ook eigenlijk niet zoveel uit. De vraag van deze keer is om te benoemen waar ik trots op ben in mijn leven.

Voor iemand die vaak iets te bescheiden is, nog best een lastige vraag! Sowieso heb ik deze vraag al een eerder beantwoord, namelijk in deze post van juli 2013 en ook in de Project Positief tag die ik in december nog invulde. Ondanks dat ik natuurlijk best weleens ergens trots op ben, dat ik iets overwonnen heb of iets kon waarvan ik dacht dat ik het niet kon of zou durven, ben ik over het algemeen gewoon niet zo’n trots iemand.

Ik hoor bloggers vaak roepen dat ze trots zijn op hun blog. Dat heb ik zelf eigenlijk niet echt. Het tegenovergestelde ook niet, maar trots voelen voor m’n blog voelt ‘n beetje awkward. Het is maar een site. Ook al is het natuurlijk stoer dat ik het al 12.5 jaar volhoud en dat ik met m’n kennis van scripting elke vierkante centimeter naar eigen wens kan aanpassen.

Dat kan ook niet iedereen. Hoe dan ook is m’n blog niet echt een onderwerp wat ik aankaart op verjaardagen. Veel mensen begrijpen ook niet waarom je ergens veel tijd en geld in steekt, terwijl je er niks mee verdient.

Uitzicht over de Merwede

Waar ik het meest trots op ben is denk ik toch mijn sterke geest. Dat is een breed begrip, ik weet het. Bij mij gaat het erom dat ik gewoon veel kan hebben. En geloof me, ik heb echt al de nodige narigheid meegemaakt in m’n leven. Ook dingen waar niemand iets vanaf weet omdat ze te erg zijn om over te praten.

Die gebeurtenissen hebben mij enerzijds getekend, maar me anderzijds ook gemaakt tot wie ik ben. Ze hebben me sterker gemaakt, onafhankelijker. Ik kan tegen een stootje en ook in de afgelopen maanden waarin ik opeens te maken kreeg met een vrij extreme vorm van m’n ziektevrees, bleek dat ik wederom sterk genoeg was om m’n leven weer redelijk op de rit te krijgen en normaal te blijven functioneren.

Vorige week was ik nog bij de GGZ-mevrouw waarmee ik nog steeds af en toe een gesprek heb, zolang de tweedelijns therapie nog niet is begonnen. Ze sprak haar bewondering uit voor het feit dat ik zo sterk en veerkrachtig ben. Ik heb haar echt verbaasd aan zitten kijken en zei dat het voor mij vanzelfsprekend is.

Vervolgens zei ze dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is en ik neem aan dat zij genoeg mensen ziet en spreekt om daarover te kunnen oordelen. Op die manier heb ik er zelf nog nooit over gedacht. Wat ik vanzelfsprekend vind, hoeft dat dus niet per definitie te zijn. Misschien dat ik daar dus ook best een beetje trots op mag zijn.

Waar ben jij erg trots op?