Het filmpje wat ik vandaag met je deel, kwam ik pas tegen op Twitter en postte ik niet lang daarna op Facebook. Maar omdat ik nu eenmaal niet m’n complete blog-aanhang als Facebook-vriend of vriendin heb, wilde ik het filmpje, wat veel indruk op me maakte, ook hier nog delen.

In deze video zie je hoe de meest uiteenlopende mensen, totale vreemdelingen, een ander vier minuten lang in de ogen kijkt. En wat er dan vervolgens gebeurt. Cynici zouden wellicht zeggen dat zoiets van begin tot eind in scene is gezet, ik geloof wel dat het echt is. Kijk maar eens goed naar die mensen, naar hun ogen, hun gezichtsuitdrukkingen. Hoe je bijna letterlijk ziet hoe ze hun muur laten zakken en zich openstellen. Zoiets kun je niet in scene zetten.

De uiteindelijke boodschap van deze video vind ik heel mooi en bemoedigend. Dat we allemaal mensen zijn met een verhaal, met gevoelens. Verdriet, woede, onmacht, ongetemde blijdschap en liefde. Dat het niet uitmaakt of je geen cent te makken hebt, overtuigd moslim of christen bent of misschien wel helemaal geen geloof aanhangt. Dat het ook niet uitmaakt dat je huid zo donker is als pure chocolade, of dat je een hoofddoek draagt. Dat het er niet toe doet op welke politieke partij je stemt of hoe hard of gemakkelijk je leven is geweest.

In de basis zijn we nog altijd mensen. Mensen met een verhaal.

Wat vind jij van deze video?