Er zit me iets dwars en ik moet het kwijt. Mijn blog zag 16 jaar geleden het daglicht. Ik heb veel geleerd in die tijd, mijn schrijfstijl verbeterde. Onlangs zag ik na een vrij lange periode van stilte het licht en besloot bepaalde dingen anders aan te pakken, maar toch is er iets wat me best regelmatig bezighoudt, iets wat me vreselijk onzeker maakt.

Waar andere blogs in korte tijd groeien, gebeurt bij mij eigenlijk het tegenovergestelde. Reacties komen er niet zoveel meer, bezoekersaantallen dalen. Het werd minder vanaf het moment dat ik stopte met het bijhouden van een lijst blogs. Ik volg er nog een paar, maar er ging zoveel tijd in zitten! Sowieso vind ik niet dat ‘t een voorwaarde zou moeten zijn dat je pas bezoekers krijgt als je andere blogs volgt. Dat is een soort ruilhandel waar ik weiger aan mee te doen.

Het ging echt mis toen mijn bezoekersaantallen in december vorig jaar van het ene op het andere moment kelderden en ook laag bleven. Zo’n 50%. Ik heb dagen gespendeerd aan uitzoeken waar dit vandaan kwam en heb dat pas maanden later ontdekt. Foutje van de SEO plug-in die ik, goed afgericht en wel, inmiddels al jaren gebruik. Ik trok alles uit de kast om het probleem te fixen maar gedane zaken nemen in dit geval blijkbaar geen keer.

Vanaf dat moment was en bleef het slecht. Nadat ik gemerkt had dat ik ook nog maar weinig reacties kreeg en mensen die eerst wel regelmatig reageerden opeens nooit meer iets schreven, maar wel bij andere bloggers, werd ‘t nu wel een erg troosteloze bedoening. Iets waar ik me voor schaamde zelfs, want zó lang bloggen en dan zó slecht presteren? Dan doe je iets héél erg fout.

Het probleem is alleen dat ik niet weet wat. Ik hoor regelmatig dat ik leuk kan schrijven, ik ben 3 jaar geleden gevraagd als columnist voor een bekende krant en dat gebeurt niet als je beroerde teksten schrijft. Over mijn foto’s (die ook vaak op mijn blog te zien zijn) krijg ik bijna elke dag wel complimenten, dus dat zal ook wel goed zitten. Toch mist er iets, mankeert er iets en het drijft me tot waanzin dat ik niet kan ontdekken wat dat dan is.

Komt het omdat ik geen reviews schrijf over make-up, geen outfits of the day op mijn blog zet of schrijf over hippe eettentjes en koffiebars? Of is het mijn leeftijd? Wat het ook is en ondanks dat ik het vaak bagatelliseer (het is maar een blog, je verdient er niet aan, dus je kunt ook niks mislopen, het is een luxeprobleem), merk ik dat het me onzeker maakt. Ik betrek alles op mezelf.

Waar ik door de jaren heen al heel wat lastige problemen heb kunnen oplossen wanneer er iets niet goed functioneerde aan mijn blog, dingen kon herstellen die volkomen onherstelbaar leken en nachtwerk maakte van werk achter de schermen, is dit iets wat ik niet kan oplossen. Waarvan ik zelfs geen idee heb wat ik eraan zou kunnen doen. En dat frustreert.

Stoppen met bloggen? Soms denk ik erover, maar het voelt niet goed. Ik wil mijn blog niet zomaar opgeven als ‘t even tegenzit. 16 jaar liefdewerk gooi je niet zomaar weg. Als ik stop, moet ik daar 100% achter staan. Ik vind bloggen nog steeds leuk ook al doe ik het minder, het maakt me alleen zó onzeker dat mensen mij blijkbaar niet (meer) leuk vinden. Zo voelt ‘t namelijk echt. Ik vind het belangrijk om mezelf te blijven en wil niet veranderen voor een ander, maar zou wel graag antwoorden willen op de vraag waarom mijn blog blijkbaar zo oninteressant is geworden.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet iemand die graag in het middelpunt van de belangstelling staat, héél veel waarde hecht aan aantallen volgers of graag populair wil zijn, Dit is dus ook geen artikel waarin ik naar medelijden hengel of zo. :-) Mijn blog heeft ‘t jaren best goed gedaan en dan toch loopt het terug. Dat kan niet alleen met SEO te maken hebben. Maar waarmee wel?

Toch ben ik vastbesloten mijn best te blijven doen om leuke blogposts te maken. Ik ben gisteren juist weer begonnen met een nieuwe rubriek (AliExpress koopjes) en nu ik een fijnere fotogalerij heb, vind ik het ook leuker en gemakkelijker om een artikel te schrijven over een evenement of een mooie fietstocht waarbij ik veel foto’s heb gemaakt. Dus opgeven? Nope…

Wat zou jij doen als je in mijn schoenen stond?