Ik vind ‘t heerlijk om mooie plekken te bezoeken, bij voorkeur oude steden. Klinkt misschien erg kneuterig, maar ik hou ervan. Ik kan intens genieten van het zien (en natuurlijk fotograferen) van mooie gebouwen, net zo lang zoeken tot ik het leukste koffietentje heb gevonden, smalle paadjes volgen en bijzondere doorkijkjes spotten. Alleen geeft ‘t niet hebben van een auto daarin wel een flinke beperking. Als ik ergens heen wil, kan ik daar niet zomaar naartoe.

Openbaar Vervoer is vaak lastig, vooral als je naar meer landelijk gelegen plekken wilt en ik heb wel een deeltaxi, maar dat is vaker een drama dan een toegevoegde waarde. Toch kruipt ‘t bloed soms waar het niet gaan kan en sta ik zomaar in een mij onbekende stad. Onlangs was dat dus het mooie Culemborg, een stad waar ik spontaan verliefd op ben geworden.

De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het in eerste instantie vooral om praktische redenen was dat ik daarheen ging. Soms heb ik iets op het oog wat ik graag wil hebben en vooral als ik dan het idee krijg dat dat onmogelijk wordt, komt er een soort oergevoel in me los en zet ik alles op alles om het tóch voor elkaar te krijgen. En slaag daar nog vrijwel altijd in ook. Dit keer ging het om een trui van de HEMA die ik moest en zou hebben. Ik hield ‘m al even in de gaten op de webshop en had al wat filialen in de buurt gebeld, maar helaas zonder succes.

Uiteindelijk kwam ik eracher dat HEMA Culemborg ‘m had, dus liet ik die apart leggen, bestelde ik de deeltaxi en werd ik de volgende dag rond een uur of twee opgehaald. Maar omdat ik alleen een retourtje voor een flitsbezoekje HEMA een beetje zonde vond van de taxikosten, besloot ik er gelijk een soort middag uit van te maken. Via Google Maps had ik al gezien dat Culemborg zeker de moeite waard was om eens rond te kijken en dat is precies wat ik heb gedaan!

De trui was snel gescoord, wat volgde was een bloednieuwsgierige Ester die in recordtempo de straten van de binnenstad afschuimde. Stad ja, want Culemborg heeft al stadsrechten sinds 1318. Dat was dus zelfs 64 jaar eerder dan dat ‘mijn’ stad een stad werd, want Gorinchem kreeg ze ‘pas’ in 1382. Wat een laatbloeiers! :-)

De stadskern deed me denken aan het 15 km verderop gelegen Vianen (dat is dan wel weer een dorp), wat een soortgelijke toren heeft. Het authentieke stadhuis, bijna poëtisch het Huis van de Stad genoemd, moest natuurlijk ook bewonderd worden. Sterker nog: ‘t eerste wat ik deed nadat ik de trui had opgehaald en afgerekend, was op het bordes klimmen om een overzichtsfoto van de stadskern te maken. Die mensen daar zullen wel gedachte hebben. :-D

De straten waren wat te smal en te drukbevolkt om echt mooie foto’s te maken. Ik heb een hekel aan mensen op foto’s en wil ook nog weleens zenuwachtig worden als er teveel in mijn buurt lopen. Foto’s maken voelt dan als iets wat raar of een beetje stiekem is, ook al is dat gevoel door de jaren heen al minder geworden, vooral sinds ik veel met mijn iPhone ben gaan fotograferen. Maar het blijft awkward, foto’s maken met mensen vlak in de buurt.

Ik kan bijvoorbeeld in een restaurant zitten en een prachtig gepresenteerd gerecht of een kop koffie met latte-art erop voor m’n neus hebben staan en een intense drang voelen om dat vast te leggen, maar als er mensen aan het tafeltje naast me zitten? Forget it!

Over koffie gesproken. Op Twitter had ik van ene Albert de gouden tip gekregen om tijdens mijn bezoekje aan ‘zijn’ Culemborg zeker Lekkers aan de Lek te bezoeken, want volgens serveerden ze daar heerlijke koffie en thee. En ik hoef alleen maar de woorden ‘heerlijk’ en ‘koffie’ te horen en ben al onderweg. Het was even zoeken, maar uiteindelijk toch nog vrij vlot gevonden. Ik scoorde een latte macchiato en kon met m’n eigen smaakpapillen constateren dat die beste Albert geen woord gelogen had aan zijn lofzang over de koffie. Subliem!

Na de koffie vervolgde ik mijn korte citytrip. Kort, omdat ik slechts 2 uur te besteden had. Ik heb weleens de vergissing gemaakt om mezelf voor een hele middag in een plaats af te laten zetten waar uiteindelijk weinig te zien was en dan duurt de tijd zo lang! Twee uur leek me dus een veilige optie. In Culemborg had ik niet bepaald tijd over en moest zelfs haast maken om alle plekken die ik op Google Streetview gespot had, te bezoeken. De oude spoorbrug stond wel vooraan op mijn lijstje. Vaak genoeg gezien op foto’s van anderen, nu was ik aan de beurt!

Ik had al gauw een mooie plek gevonden om de brug te fotograferen. Hij is minder mooi dan mijn geliefde Martinus Nijhoffbrug bij Zaltbommel, maar ik heb best wel een dingetje met bruggen en ook deze heb ik naar hartenlust van alle kanten vastgelegd. Leuk was het, dat er regelmatig een trein over kwam en het werd spontaan een sport om er één op de foto te krijgen.

Ook ontdekte ik leuke paadjes als je eenmaal onder de brug door gelopen was. Ik heb mezelf met heel veel wilskracht daar zo’n beetje weg moeten sleuren, want naast bruggen en oude steden, ben ik ook gék op toffe kronkelpaadjes! Maar op dat moment zou ‘t nog maar een halfuur duren voordat ik weer opgehaald zou worden en ik moest ook nog terug de stad in. Aftaaien dus maar. Maar wel gelijk plannen gemaakt om daar zeker terug te komen en als het even kan, laat ik daar geen maanden overheen gaan. Wat een heerlijke plek!

Tot slot een huishoudelijke mededeling: Omdat er een redelijk aantal foto’s was, wat ik wilde laten zien, heb ik ze in collages gezet, maar helaas werkt dit nog steeds niet goed op de mobiele versie van m’n site en is daar helaas nog geen oplossing voor. Mocht je deze foto’s graag op een meer praktische manier willen bekijken, wil ik je aanraden deze pagina op je computer te openen of in de browser op je mobiel voor ‘open als desktoppagina’ te kiezen. Sorry!