Anderhalvemetersamenleving: Een goeie voor galgje of driemaal woordwaarde bij Scrabble. Een woord met evenveel letters als het hele alfabet en een waarde die het hele land dekt. Maar wat doet dat nou met een mens? Inmiddels zijn wel vier weken op weg in quarantaine en hoe raar het ook klinkt, het begint haast een beetje te wennen en heeft zelfs voordelen.

Het is wel een dingetje om een deel van je sociale vaardigheden overboord te gooien en bewust andere mensen op afstand te houden. Nu ben ik zelf nooit het type geweest wat graag dichtbij andere mensen komt of een ander makkelijk aanraakt. Je kent het wel: Even een hand op je arm, dat bemoedigende schouderklopje of zelfs een arm om je heen. Dat is gewoon niet mijn ding.

Maar zelfs voor mij was dit wennen. Wás, zeg ik er bewust bij, omdat het menselijk brein sneller dingen aanleert dan je soms voor mogelijk houdt en ik het inmiddels als normaal beschouw. Ik heb er voor mezelf ook geen moment moeite mee gehad om afstand te moeten houden. Wel was ik vooral in de eerste twee weken continue op m’n hoede voor vervelende opmerkingen. Iets waar ik tenslotte mijn leven lang al tegenaan loop, dus die vrees is niet op lucht gebaseerd.

Als je de quarantaineperiode dan ook al aftrapt met een scheldpartij van een vreemde, omdát je dus afstand wilt houden, word je daar nog voorzichtiger door. Iemand aanspreken die zich niet aan de social distancing regel houdt, doe ik nog steeds niet omdat ik dat lastig  vind, maar ik zorg ervoor, al moet het in tig bochten, dat het lukt om die 1.5 meter afstand intact te houden.

Bas en social distancing

Op internet duiken opeens ook artikelen op over blinden en slechtzienden die nu veel moeite zouden hebben om buiten te kunnen functioneren of zelfs hun huis niet uit durven. Iets wat me verbaast, want ten eerste wordt er normaal gesproken zelden of nooit aandacht besteed aan deze groep (gevalletje wal, schip in de categorie mensen met beperking) en als het dan gebeurt, moet het ook gelijk zo zwart-wit mogelijk en enorm hokjesdenkerig. Best lullig wel…

Niet meer het huis uit durven? Sorry? Met mijn linkeroog zie ik een magere 5%, mijn rechteroog is praktisch blind verklaard en toch kom ik elke dag buiten. Met de hond, om een boodschap. En ja, ook op de fiets. Klachten dat ik ‘uit mijn doppen moet kijken’ of op moet zouten heb ik nog niet gehad en op die ene keer na dat ik aan social distancing deed bij een vuilnisbak (!!) omdat ik die vanaf een afstandje voor een kind aanzag, hebben zich geen gekke situaties voorgedaan.

Het is eerder de omgekeerde wereld. Ik ben namelijk vrijwel altijd de eerste die initiatief neemt tot social distancing, zelfs al moet ik daarvoor in de berm gaan lopen. iets wat ik behoorlijk lastig vind omdat ik geen diepte zie, waardoor ik continue naar m’n voeten kijk alsof ik beschaamd of heel verlegen ben. Wat geen van beiden het geval is, maar je moet wat. :-) Ik ga nog liever op m’n snufferd, dan dat ik besmet raak met corona. Dus dat.

Wat ik wél merk, is dat buiten rondlopen toch wat meer energie kost dan normaal, Vooral in een wat drukkere omgeving. Nu woon ik nog in een relatief kleine stad en kun je doordeweeks soms een speld laten vallen in de winkelstraat, maar op sommige dagen en/of tijden kun je maar beter wegblijven als je zo min mogelijk mensen tegen wilt komen.

Ik ben de laatste weken dus veel bezig met plannen van dingen als wandelingen met Bas of een tripje naar de supermarkt of drogist en loop momenteel ook opvallend vaak op een heel vroeg tijdstip al buiten. iets wat voor mij als uitgesproken avondmens best uitzonderlijk is, maar je bent in elk geval van een rustige wandeling verzekerd en ergens is zo’n vroege ochtend ook best mooi en levert het soms zelfs mooie plaatjes op. Win-win!

Gelukkig heeft dit hele gebeuren ook voordelen. Dat deurbeleid in winkels? Van mij mag dat ook ná de coronacrisis aan de orde blijven. Het is voor het eerst dat ik ontspannen boodschappen kan doen. En dan bedoel ik vooral in grote winkels zoals Albert Heijn, waar altijd wel iemand in m’n nek staat te hijgen op het moment dat ik probeer uit te vinden welke van de twee pakken hagelslag nou goedkoper is of waar mijn favoriete afwasmiddel is gebleven.

Boodschappen doen is dus nog nooit zo prettig geweest en zeker nu de hamsteraars hun missie hebben gestaakt, wordt het er alleen maar beter op. Een rij tot achterin de winkel? No worries, je bent zo aan de beurt, want er staan eigenlijk maar vijf mensen. En iedereen is opeens ook zo vriendelijk tegen elkaar en mensen groeten opeens zelfs terug als je ze passeert op straat.

Positief in een nare situatie staan, betekent niet dat je je ogen ervoor sluit, maar dat je ze juist opent om ook het mooie en het goede nog te kunnen blijven zien

Ik denk dat het belangrijk is om de balans te blijven zien tussen de ellende: deze ramp die zich wereldwijd voltrekt en de positieve kanten ervan. Dat het mensen nader tot elkaar brengt, dat bepaalde regels zelfs grote voordelen hebben voor sommige mensen of zelfs groepen. Dat we opnieuw het wiel uitvinden in bijvoorbeeld het onderwijs en diverse andere situaties en bovenal, dat het ons met de neus op de feiten drukt en dingen laat beseffen.

Namelijk dat niet alles te koop is met geld, dat we, ondanks al onze techniek, materie, knowhow et cetera, nog altijd kwetsbaar zijn. Dat lijkt heel beangstigend, maar persoonlijk vind ik het wel iets moois. Het is de ultieme relativeringsles. Terug naar de kern! Even een grote reset. Al is het uiteraard wel zeer te betreuren dat er ook zoveel mensen komen te overlijden door deze ‘reset’.

Ondanks dat ik niet naïef ben of mijn ogen sluit voor de nare gevolgen en de olievlek aan ellende die zoiets kleins als een virus in z’n eentje produceert, probeer ik toch te blijven focussen op het goede. De positieve bijverschijnselen, voorzichtig optimisme van RIVM, bijzondere initiatieven. Ik ben voorstander van het motto om die dingen die je niet kunt veranderen, te leren accepteren.

Dat iets iets wat ik ook al ontelbare keren heb toegepast op mijn eigen leven. Mijn angststoornis en BDD, dingen waar ik geen controle over heb. En het werkt echt! Positief in het leven en/of in een ellendige situatie staan, betekent niet dat je je ogen ervoor sluit, maar dat je ze juist opent om ook het mooie en het goede nog te kunnen blijven zien. Zo geloof ik oprecht dat dit nieuwe normaal, deze anderhalvemetersamenleving, uiteindelijk ook goede dingen zal voortbrengen.