Vandaag dus het tweede deel van het thema ‘Terugkijken’ uit het ‘Burn after writing’ boekje. Zoals je misschien ziet, heb ik uiteindelijk de titel van deze serie tóch maar aangepast naar de originele titel van het boek.

‘Brandende vragen’ vond ik toch iets mis mee. Het deed een beetje narcistisch aan voor mijn gevoel. Alsof mensen die vragen aan mij hebben gesteld en benieuwd zijn naar de antwoorden. :-D Ik vind dit gewoon zelf leuk om te doen, ik heb nu eenmaal iets met vragenlijstjes, kan er ook niets aan doen!

Dit voorwerp uit mijn kindertijd zou ik graag nog eens terugzien

Het eerste wat in me opkomt, is de Gameboy. Ik heb heel wat uurtjes gespendeerd met dit spelcomputertje in handen. Geweldig ding! Daar stopte je dan van die mini cassettes in met spellen. Favoriet waren Tetris en DuckTales. Die muziekjes ook…

Dit spijt me het allermeest

Ik heb eigenlijk niet echt ergens spijt van. Ik deed nooit dingen die niet mochten of slecht waren. Als kind niet en later ook niet. Zonder dollen ben ik wel de braafheid in eigen persoon. De enige spijt die ik zou kunnen hebben, is dat ik door de jaren heen mezelf als steeds minderwaardiger ben gaan zien door nare ervaringen en dat naar mijn idee ook niet meer om te keren is.

Hieraan was ik verslaafd

Als kind was ik gék op knuffelbeesten en tekenen. Verslaafd wil ik niet zeggen, maar dat met die knuffeldieren kwam aardig in de buurt. :-D Ik had er ook echt belachelijk veel en een deel ervan moest dan ‘s nachts ook nog bij me in bed liggen. Later ben ik ook nooit ergens aan verslaafd geweest, ik prijs me enorm gelukkig dat ik totaal niet verslavingsgevoelig ben.

Teddybeer illustratie

Ik was het gelukkigst toen

Tja, wat is gelukkig. Ik kan me wel herinneren dat ik enorm blij was dat ik na acht jaar eindelijk van dat slechtzienden internaat verlost was. Verder heb ik wel de meest gelukkige jaren van m’n leven beleefd tot nu toe, sinds ik op mezelf woon. Vooral de jaren dat mijn hondje Bas er ook nog was.

De meest dramatische beslissing in mijn leven

Ik ben geloof ik niet zo van de dramatische beslissingen. Ik kan sowieso moeilijk tegen grote veranderingen, dus dat voorkom ik liever, als het even kan. Ik ben dus ook totaal niet iemand die zomaar het roer omgooit en een totaal andere richting in het leven kiest. Liever gewoon een kabbelend watertje dan een stroomversnelling. Ik zou hier dus eigenlijk geen antwoord op weten…

Deze personen had ik liever niet willen leren kennen

Ik grossier niet in vrienden en heb dat nooit gedaan. Vind ik prima, die behoefte is er bij mij ook niet echt. Wat ik wel naar vind, is dat het gros van de ‘vriendschappen’ die ik heb gehad, uiteindelijk vooral bleek te draaien om profiteren. En dan bedoel ik dus profiteren van mij. Mensen die je paaien omdat ze iets van je willen. Mannen die een kans denken te maken of mensen die je voor klusjes voor hun karretje willen spannen. Dat is enorm pijnlijk en je komt er steevast te laat achter.

De laatste keer dat ik ‘ik hou van jou’ zei

Dat is nog niet zo lang geleden denk ik. Tegen Sven zeg ik dat weleens (en hij tegen mij). Wij hebben echt een heel bijzondere band waar ik heel dankbaar voor ben.

Mijn pijnlijkste gebroken hart

Ook al zo’n lastige vraag, maar volgens mij staat dat hele boek daar vol mee. Ik heb gelukkig niet tientallen keren een gebroken hart gehad, wel een paar keer. De meest pijnlijke is lastig te zeggen. Elke situatie is weer anders. Ik denk dat de meest recente ervaring met een gebroken hart mogelijk de meest pijnlijke is geweest en vooral door de manier waarop. Maar het blijft appels met peren vergelijken…

Ik voel me schuldig omdat

Ik voel me al snel schuldig, ben ook zo iemand die té gemakkelijk de schuld van iets op zich neemt (ook als het onterecht is) en zichzelf al snel als schuldige aanwijst. Zo van laat mij die schuld maar op me nemen, want dan vind je me misschien nog aardig. Ik heb sowieso al snel het gevoel dat ik iets fout doe en voel me dan schuldig.

Mijn innerlijke bagage

Ik heb niet voor niets zo’n grote verzameling rugtassen… Nee, dat is een grapje, maar ik heb wel de nodige innerlijke bagage en kan daar mijn complete collectie rugtassen zonder meer wel mee vullen. De één heeft wat meer geluk in het leven dan de ander. Ik wil niet zeggen dat ik geen goed leven heb, maar kan ook niet ontkennen dat ik al heel wat ellende heb meegemaakt in die 48 jaar dat ik hier nu rondloop.